Van het Albertkanaal tot de Maurice Hoex-beker

Wie ooit heeft meegespeeld in een waterpolotoernooi in Hasselt, heeft ze misschien al eens vastgehouden: 
de Maurice Hoex-beker. 

Een trofee waar teams voor strijden, waar spelers trots mee op de foto gaan en die ondertussen een vaste plaats heeft gekregen in de traditie van het Hasseltse waterpolo.

Maar vroeg of laat stelt bijna iedereen zich dezelfde vraag:

Wie was Maurice Hoex eigenlijk?  En waarom draagt een waterpolo-beker zijn naam?

Om dat te begrijpen moeten we bijna een eeuw terug in de tijd. Naar de beginjaren van het Hasseltse zwemmen en waterpolo. Naar een periode waarin de sport nog volop in ontwikkeling was en waarin een kleine groep pioniers de fundamenten legde van wat vandaag een rijke clubgeschiedenis is. 

Eén van die pioniers was Maurice Hoex.

Toen iedereen nog in het Albertkanaal zwom

In het begin van de twintigste eeuw zag zwemmen er in Hasselt heel anders uit dan vandaag. 

Moderne zwembaden bestonden nog niet en wie wilde zwemmen, trok gewoon naar het water van het Albertkanaal.

Daar werd getraind, daar werd geoefend en daar ontdekten vele Hasselaren hun liefde voor het water. Het kanaal vormde jarenlang het natuurlijke decor voor de eerste zwemmers van de stad. Zwemmen in open water was toen de normaalste zaak van de wereld.

Uit die vroege zwemcultuur ontstond uiteindelijk ook een georganiseerde club. 

In 1913 werd de Hasseltse zwemvereniging opgericht, de voorloper van de huidige Koninklijke Hasseltse Zwemvereniging (KHZV).

Het was in deze pioniersperiode dat een jonge Hasselaar zich bij de club aansloot en later een belangrijke rol zou spelen in de geschiedenis van het Hasseltse waterpolo.

Maurice Hoex sluit zich aan bij de club

Maurice Hoex, geboren op 9 juli 1908 in Hasselt, sloot zich in de jaren twintig aan bij de Hasseltse zwemclub. 

Volgens de clubarchieven was hij sinds 1921 lid van de zwemvereniging.

In die tijd was een sportclub veel meer dan alleen een plaats om te trainen. Het was een gemeenschap waarin leden samenwerkten om hun sport te laten groeien. Maurice Hoex bleek al snel iemand met een groot hart voor de club.

Naast zwemmen ontstond er een nieuwe discipline: waterpolo.

Maurice Hoex, die zeer actief was binnen de zwemvereniging, stond mee aan de wieg van deze nieuwe sport in Hasselt.  Wat vandaag een gevestigde discipline is binnen de club, begon toen met een kleine groep enthousiaste spelers die in het water sprongen om iets nieuws te proberen.

Niemand kon toen vermoeden dat deze stap de basis zou leggen voor een traditie die generaties lang zou blijven bestaan. In die tijd was een sportclub veel meer dan alleen een plaats om te trainen. Het was een gemeenschap waarin leden samenwerkten om hun sport te laten groeien. Maurice Hoex bleek al snel iemand met een groot hart voor de club.

Maurice Hoex, die zeer actief was binnen de zwemvereniging, stond mee aan de wieg van deze nieuwe sport in Hasselt. Wat vandaag een gevestigde discipline is binnen de club, begon toen met een kleine groep enthousiaste spelers die in het water sprongen om iets nieuws te proberen.

Niemand kon toen vermoeden dat deze stap de basis zou leggen voor een traditie die generaties lang zou blijven bestaan.

In die ploeg speelden:

• Raymond Servais
• Paul Collet
• Jo Hoex (broer van Maurice Hoex)
• August Quintens
• Jaak Hoste
• Maurice Hoex
• Theo Sledsens

Samen vormden zij één van de eerste echte waterpoloploegen van de stad.

De ploeg kende ook sportief succes. In 1939 bereikte het Hasseltse team de halve finale, een opmerkelijke prestatie voor een jonge waterpoloclub.

Waterpolo tijdens de oorlog

Kort daarna brak een moeilijke periode aan. Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd ook het sportleven zwaar getroffen.

Het nationale waterpolokampioenschap werd tijdelijk stilgelegd en officiële competities verdwenen voor enkele jaren.

Toch bleef de sport lokaal bestaan. Clubs bleven trainen en organiseerden waar mogelijk vriendschappelijke wedstrijden. Ook in Hasselt bleef het waterpolo verder leven.

Dankzij de inzet van spelers, vrijwilligers en clubmensen bleef de sport bestaan, zodat na de oorlog opnieuw kon worden verder gebouwd aan de toekomst.

Kapermolen: het hart van het Hasseltse zwemmen

Na de oorlog kreeg het Hasseltse zwemleven een nieuwe thuis: het openluchtzwembad van Kapermolen.



Kapermolen groeide uit tot een centrale plaats voor zwemmen en waterpolo in de stad. Generaties zwemmers leerden er hun eerste slagen en waterpolospelers trainden en speelden er wedstrijden.

Voor veel Hasselaren werd Kapermolen meer dan alleen een zwembad. Het werd een ontmoetingsplaats waar sport, vriendschap en clubleven samenkwamen.

Maurice Hoex bleef ook in die periode nauw betrokken bij de club. Naast speler werd hij later bestuurslid en voorzitter van de vereniging. Voor verschillende generaties zwemmers en waterpolospelers was hij een vertrouwd gezicht langs het bad.

Hij maakte zowel de hoogtepunten als de moeilijke momenten van de club mee, maar bleef altijd trouw aan zijn vereniging en zijn sport. Zijn inzet hielp mee de basis leggen voor de verdere groei van het Hasseltse waterpolo.

Maurice Hoex overleed op 21 maart 1997, maar zijn naam blijft tot op vandaag verbonden met de geschiedenis van de club.

Wanneer men vandaag terugblikt op meer dan veertig jaar Hasselts waterpolo, kan men volgens de clubgeschiedenis niet om de persoon van Maurice Hoex heen.

Hij was één van de mensen die de sport in Hasselt mee vormgaven, die de club hielpen groeien en die ervoor zorgden dat waterpolo een vaste plaats kreeg binnen het Hasseltse sportleven.

Een leven lang verbonden met waterpolo.

Het Internationaal Waterpolotornooi Maurice Hoex, brengt elk jaar opnieuw spelers, teams en supporters samen. Het is een moment waarop sport, vriendschap en traditie samenkomen — precies zoals het in de beginjaren van het Hasseltse zwemmen ook was.

Want uiteindelijk ging het voor Maurice Hoex nooit alleen om winnen.

Het ging om samen sporten, samen beleven en samen bouwen aan een club.

Een geschiedenis die meer dan een eeuw geleden begon in het water van het Albertkanaal, verder groeide aan Kapermolen, en vandaag nog altijd voortleeft in elke wedstrijd, elke ploeg en elke editie van het tornooi.

I don’t sweat

I sparkle

Auteur: Veronique Hoex